Paralel Evrenler Hakkında...

Soru: 

"Paralel evrenler teorisi"ni okumuşsunuzdur herhalde.. Böyle bir evren modelinde cennet veya cehennem gibi oluşların yeri olamaz veya ne önemi kalır? Siz bu teori hakkında ne düşünüyorsunuz?...

Cevap:

Schrödinger’in Kedisi deneyini pek çoğunuz okumuşsunuzdur herhalde.. Düşünsel bir deneydir, gerçekleştirilmemiştir, varsayım üzere ele alınır.  Bir zamanlar bu düşünsel deney üzerinde çok düşünmüştüm, ama sonra tutarsız yanları olduğunu görüp üzerinde durmaktan vazgeçmiştim. Aslında bu tür deneyleri detaylı sorgulayan "Ruh ve Kaos isimli kısmen bilimsel bir kitabı okuduktan sonra bazı uçuk varsayımlara (teorilere) bakış açım değişmişti" desem daha doğru olacak... Bir süre sonra da sanki yeni bir fikirmiş gibi ortaya "paralel evrenler kuramı" atıldı. Oysa bana göre yeni bir fikir değildi, çünkü Schrödinger’in Kedisi deneyini okuyan herkesin aklına gelebilecek bir kuramdı. Ama madem sordunuz fikrimi sizlerle paylaşayım.

Paralel evrenler teorisini eksik, sınırlı ve henüz bebek adımları düzeyinde buluyorum. Büsbütün karşı çıkmıyorum, ama eksiklikleri olduğunu düşünüyorum. Çok yönlü ve sistemli düşünerek geliştirilmeli ! Bu teoriye, şu andaki bakış açısını tamamen değiştirerek bakmak gerekir. Teoriyi ortaya atanların göremediği çok önemli bir nokra var. O da KADER gerçeğidir. Kim ki şu andaki yaygın şekilde kabul gören tanımıyla (çünkü farklı tanımları da var) paralel evrenler teorisini kabul ederse, iman ilkelerinden olan KADER gerçeğini inkar etmiş demektir. (Araştırılmasın demiyorum, ama iddia ediyorum, araştırılsa da bulunan sonuç bugün kabul gören şekli ile olmayacaktır) Ateşle su yan yana olmaz. Ya kader vardır, paralel evrenler teorisi bugünkü yaygın tanımıyla olamaz; ya da paralel evrenler teorisi doğrudur, kader olgusu diye bir şey yoktur. (Tabii bu dediğimin ne olduğunu anlamak için, kaderin ne olup olmadığını da iyi bilmek gerekir) Bence, bilim adamları filozoflardan bağımsız şekilde teori üretirse, o teoriden hayır gelmez. Herkes bir Einstein olamaz, çünkü onun filozof bir yanı da vardı. Çok zengin bir hayal gücü olmasına karşın, bu hayali mantıklı bir temele de ancak o filozof yönüyle oturttu. Dolayısıyla bilim tarihinde çığır açacak bir gelişmeye imza attı. Genel Görecelilik Kuramı.. (Bu arada Einstein'a hayranlığımı da açık etmiş oldum) Henüz onun attığı bu adımın bir benzerini atan bilim adamı çıkmadı bana göre.. Bakalım bundan sonra böyle bir objektif zeka gelecek mi bilim dünyasına...? Bilim adamları çürütülemez kuramlar geliştirmek istiyorlarsa, acilen felsefi bakış açılarını da geliştirmelidirler...

"Evreni ve yapısını açıklamak için geliştirilen bir teori, insana veya herhangi bir yaratılana endekslenirse, çürütülmeye mahkumdur."

Gelin şimdi şu paralel evrenler teorisini biraz inceleyelim.

Bir kere bu teoriye göre sonsuz ve sınırsız olarak açıklanan evren modeli, tamamen "bize göre" sonsuz sınırsız bir evren modelidir. Şu andaki hali tüme varım mantığından türemiştir. Oysa tümden gelim mantığından türemiş olsa veya bu bakış açısıyla teoriyi geliştirebilseler, o zaman eksiklikleri fark edebilirler. Çünkü insana göre açıklanan bir modelde, sonsuzluk da insana endekslenmiş olur. Yani evren sonsuzdur, ama insanı sonsuzlaştıran bir sonsuzluktur. Bu aslında bir anlamda o evren sınırlı demektir, yani sana bağlı bir sonsuzluk ve sınırsızlıktır. Bu evrende ya insanı yaratan bir Yaratıcı yoktur ya da Yaratıcı insandır, insanın üzerinde bir irade yoktur. Böyle olursa da insanı insan yarattı gibi bir noktaya varılır, Mutlak ve Tek Yaratıcı (İrade) devre dışı kalır. Eğer Mutlak ve Tek Yaratıcı fikri dışlanmıyorsa, o zaman da bu teoriye göre evren insanı sonsuzlaştırıp sınırsızlaştırırken, onu Yaradan'ı (Mutlak İrade'yi) sınırlayan, kayıtlayan bir evrendir.

O nedenle evreni anlamak için önce insani bakış açısını değiştirmek gerekir. Başka bir deyişle konuya tüme varım değil, tümden gelim mantığı ile bakılmalıdır. Ancak o zaman söz konusu teorinin eksik yanları fark edilir. Şu haliyle kesinlikle objektif bir teori değildir. Bunun sebebini dilimin döndüğü kadarıyla açıklamaya çalışayım.

Paralel evrenler teorisiyle ilgili görüş kısaca şudur (aslında bu yazacağım paralel evrenler teorisi ile ilgili görüşlerden sadece biridir, ama yaygın şekilde kabul gördüğü için bunu incelemek istiyorum):

"Algıladığımız evren seçimlerimizin sonucudur. Ama bir başka paralel evrende bir başka bir seçimi yaşıyor olabiliriz. Bunun gibi sonsuz seçimlerimizin olduğu paralel evrenler söz konusu olabilir. Telepati, sezgi gibi fenomenler belki de diğer evrendeki kopyalarımızın yaptıklarını algılamamızdan ibarettir. (Ya da başka bir sava göre de; algıladığımız evren paralel evrenlerdeki eş kopyalarımızdan etkileşimle oluşur).. vs.."

Özeti bu... Bunu açıklamak için size kendimden basit bir örnek vereyim. Şu anda yazı yazıyorum, ama bir başka evrende yemek yapmakla meşgulüm, diğer bir evrende resim yapıyorum, ötedekinde bir beste yapıyorum, berikinde bir ameliyattayım. vs. gibi...

Ne kadar sonsuz ve sınırsızım!?!!!.. Ve bu kuramda da tüm evrenlerde özne hep ben'im! (!?)

Yani ya beni bir Yaradan yok ya da Yaradan bana (yani yaratılmışa) mecbur bir sonsuzluk yaratmış, sanki farklı seçimler ve eylemler için başka özne yaratmaktan aciz(!) gibi...

Peki neden bu işlevleri yapan kişi hep benim? Bunları ayrı ayrı yapacak pek çok tane farklı özne tasarlayıp yaratabilecekken, neden tek özneye mahkum olsun Yaratan? İşte kuramın aksak ve eksik yanı budur bence.. Gelin burada bir fıkra anlatayım size, sonra yine konuya devam edelim.

Adamın biri camiye namaz kılmak için giriyor. Bakıyor ki camide kimse yok, ama mihrabın önünde biri yana yakıla dua ediyor. Dua ederken öyle dalmış ki yüksek sesle dua ettiğinin farkında bile değil...

"Allah'ım görmeyen gözlerimi görür et, Allah'ım duymayan kulağımı duyar et, Allah'ım tutmayan koluma kuvvet ver, Allah'ım yürüyemeyen şu bacaklarımı yürüt, Allah'ım dilimdeki peltekliği düzelt, Allah'ım kalan üç dişimi koru, Allah'ım beni daha cesur yap, Allah'ım beni daha akıllı yap, Allah'ım beni daha çalışkan yap, Allah'ım rızkımı bollaştır..vs...vs.."

Bizimki istemeden kulak misafiri olduğu duanın bu kısmında dayanamıyor, bir hamle ile adama yaklaşıp kulağına yavaşça şöyle fısıldıyor:

"Ben Allah olsam seni düzeltmekle uğraşacağıma, yenisini yaratırım olur biter. Bence şansını fazla zorlama!"

İşte bu teoride de evrene bakarken dua eden adamın mantığını görüyorum. Kaderi kabul edememe, takdire rıza yok.. (Reenkarnasyonda da bu mantık vardır, hatta bu gibi bakış açılarına objektif bakılırsa mantık dahi yoktur) Diğer adamın mantığı da benim gibi çalışıyor. Meseleye kul açısından veya Allah açısından bakınca iş çok değişir. Evreni anlamaya çalışırken özne Yaratan olursa, yaratılışın sırrı ve mantığı kavranabilir; özne yaratılan olursa, kavranması imkansızlaşır. Tabii fıkra işin latifesiydi. İşin aslı bu fıkradaki mantık da değildir. İşin aslı şudur:

"Ben" dediğimiz kimdir? Hadi gelin bunu bir irdeleyelim. Yani "ben" dediğiniz ve "özne" kabul ederek, "o ben'e göre" teoriler geliştirdiğiniz kişi kim? Sıfır noktanız ne? Aynaya baktığınızda gördüğünüz mü? (Bendesel anlamda) Yoksa "ben" dediğiniz önceki seçimlerinize bağlı olarak(?) bir takım roller benimsettiğiniz kişi mi? Yani geçmişine bağlı olarak, geçmişteki seçimlerinin sonucundaki şimdisini yaşayan kişi mi? Veya ebeveynlerinin genlerine, beklentileri ve seçimlerine ve de belirlediği çevreye göre şekillenen kimlik mi? Kozmik plandaki Tek kaderde rolü belirlenmiş kişi mi? Kime göre belirlediğiniz bir "ben"den söz ediyoruz? Ki o ben dediğinizin farklı seçimlerine bağlı evreninden söz edeceğiz? Kozmik plandaki kaderi, genlerinizi, ebeveynlerinizin sizin için isteklerini ve seçimlerini, çevrenin sizinle ilgili beklentilerini ve seçimlerini bir köşeye bırakalım, seçme şansının sadece size ait olduğunu varsayalım ve şahsi seçimlerinizden bahsediyor olalım. Peki farklı seçim dönemecini, yani sıfır noktasını nasıl bulacağız?  Eğer o sıfır noktası "her an" olursa,  diğer seçimlerinizdeki evrenlerde de böyle farklı seçim anları olacaktır ve bu da mantıklı bir evren olmazdı. Nedensellik kalkardı. Çünkü her birimiz kozmik planda büyük tek kareyle uyumlu şekilde tasarlanmış ve yaratılmışız. Evrensel hiyerarşide de tam yerine oturan bir basamakta yer alıyoruz. Huy ve tabiattan tutun da bedenimiz dahi bu bütünün içinde çok boyutlu olarak tam yerine oturan bir karedir. (Bu doğrultuda gelişen yaşama da kader diyoruz) Siz bu kare değil şu kareyi seçmiş olsaydınız (tabii özgür irade dediğimiz seçme özgürlüğünüz varsa?), o seçimi yaptığınız evren bu evrenden çok farklı bir evren olurdu.  Aynaya baktığınızda da bir başkasını görürdünüz. Yani artık "ben" dediğiniz o kişi olmazdı. Çünkü tüm evren bu farklı seçimle beraber değişip, o seçime göre şekillenirdi. Siz evrenden bağımsız değilsiniz, seçimlerinizin (küçük karelerin) bile "büyük karede" o büyük kareyle uyumlu bir yeri vardır. (Evrensel tek kader) Tıpkısının aynısı olan bir evrende sadece seçimleriniz değişik olacak, öyle mi?.. Evren büyük bir bedendir, bu bedende bir organ veya hücre ya da kare değişirse, tüm beden değişir. Siz orijinalsiniz, tekrarınız yok.. Allah'ın yaratmasında sonsuzluk olur, ama tekrar olmaz. 

Bir misal vereyim: Diyelim ki siz tam otomatik bir çamaşır makinesi tasarladınız ve meydana çıkardınız. Ona özgür bir irade de verdiniz, seçimler elindedir. Seç dediniz ve o da bu evrende bulaşık makinesi olmayı seçti, diğer evrende çamaşır makinesi olmayı seçti. Devam edeyim mi yoksa olayın komik yanını gördünüz mü?.. Bence devam etmeme gerek olmayacak kadar basiret sahibisiniz. Stephen Hawking'in diğer bir evrende çocukluktaki farklı seçimlerine bağlı olarak nihayetinde çoban veya çöpçü olduğunu düşünsenize..!! Allah hiç kimseye zulmetmez, herkese kabiliyetleri doğrultusunda bir yaşam sunar, çünkü O ADL'dir. (Yani neresinden bakarsanız bakın, saçma bir teori bence)

O sebeple bu teoride seçimi yapanın yerine Allah'ı oturttuğunuzda (Allah iradesi), o zaman paralel evrenler fikrindeki eksiklikler tamamlanır ve mantıklı bir anlam kazanır. Bu evrenler birbiri ile ilişkili olsa dahi, yaratılanlar daima orijinal ve TEK olacaktır, tekrarı olmaksızın. Birbirini oluşturan sebepler hiyerarşisinde bir "nokta"da yer alabilirsiniz, ama asla aynı anda sonsuz şeyin öznesi siz olamazsınız. (Özne ancak Yaratan olabilir, yaratılan değil) Kaldı ki bu mantık açısından da mümkün değildir, anlamsızdır. Dolayısıyla sadece zatıyla sebeplerin içinde kayıtlanmayan bir müsebbibin (öznenin) farklı seçimlerine bağlı birbirinden çok farklı paralel evrenler olabilir ancak.. Bu evrenler birbiri ile ilişkili olsa dahi bu ilişki birbirinin devamı olan bir nedensellik ilkesine bağlı olarak kurulan bir ilişki olabilir. (zaten bu olasılığı da düşünüyorlar, düşünmüyor değiller) Ama yaratılan açısından aynı anda aynı özneye (yaratılana) ve sebebe bağlı pek çok farklı sonuç fikri saçmadır. Bu kaostur sadece, mantık değil.. Çamaşır makinesi örneği bunu yeterince açıklıyor sanırım..

Size daha uçuk ve şaşacağınız bir şey söyleyeyim. Acaba hayatımızda bir sıfır noktası yaratılsa (tıpkı cennet gibi) ve "al sana sınırsızlık ve sonsuzluk" dense (veya özgür irade (!) verilse), ne kadar sınırsız sonsuz olabilirdik hiç düşündünüz mü? Kişi dününe dönebilse, farklı seçimler yapabileceğini mi zanneder? "Evet" cevabına gülerim, çünkü cennette bile tam anlamıyla sınırsız sonsuz olamayacak sayısız sonsuz insan var. "Allah'ım cennetini temizlemeyi bana nasip et" diye dua edenleri de işittim. Ne demek istediğimi kişinin yaratış fıtratı, hamurundaki mânâlar ve yapısal özellikleri çerçevesinde anlamaya çalışın ve paralel evrenler olsa dahi, bu evrenlerdeki öznelerin aynı kişiler olamayacağını anlamaya çalışın lütfen..

Haddi zatında cennet yaşamı dediğimiz, "dilediğimizi gerçekleştirebileceğimiz yaşam" da madde beden ve kişilik, mekan ve zaman kaydı olmayan bir yaşamdır. O sebeple cennet yaşamındaki seçimlerimizle bugünkü madde beden ve kişilik, zaman ve mekan kaydındaki yaşamımızın seçimleri aynı olamaz. Çünkü değerleri farklıdır, ihtiyaçlar da... Dünya yaşamındaki seçimlerimiz, bugün için bize göre değerli olanlar ve ihtiyaçlarımız doğrultusundadır. Cennette ise tüm hayata bakışımız ve ihtiyaçlarımız da farklı olacaktır. O sebeple seçimlerimiz de bugünkünden farklı olacaktır. Yani düşünecek olursak, tıpkı dünya yaşamında olduğu gibi cennet yaşamında da seçimlerimizde özgür ve sınırsız değiliz aslında... Örneğin cennet yaşamında ağlamayı, üzüntüyü ve sabretmeyi isteseniz de seçemezsiniz. Veya isteseniz de cennette aşık olamazsınız (ama muhabbetle vecd hali yaşarsınız), çünkü  arzuladığınıza anında kavuşacaksınız. Oysa aşkta kavuşamama hali vardır. Aşk cehennemin rahmet nurundandır.

Özetle; bana göre her şeyin teorisi ancak özne Allah olduğunda bulunabilir. Daha önce "sonsuz noktalar" hakkında sorulan bir soruya verdiğim cevapta, ayrı bir link vererek "Nokta" (okumak için burayı tıkla) isimli bir yazı yayınlamıştım. Bir de "her kuş kendi sürüsüyle uçar" isimli yazımda da evrenin tekamül etmesini ve paralel evrenleri kendi düşünceme göre açıklamıştım. Bu düşünceye göre, yeni bir evreni oluşturan sebep "ben" (birim bilincim vesilesiyle) olsa(m) dahi, o yeni evrendeki "özne" (sonuç) bugünkü ben değildim, bambaşka farklı biri veya birileriydi. O yeni evreni oluştururken yaptığım seçimlerde de sanıldığı kadar özgür ve bağımsız değildim.. Neresinden bakılırsa bakılsın, özne yaratılan olduğunda bu teori geliştirilemez. Lafı uzatırsak, daha pek çok saçma yanlarını gösterebilirim.

Özetle; eğer bu teorinin olabileceğini kabul edersek, şu ana kadar felsefi açıdan çözdüğümüzü ve oturttuğumuzu zannettiğimiz tüm mantıksal bütünlüğü silip atmamız gerekir. Atacağımız şeylerin arasına özellikle iman ilkelerini (kaderi, mana terkibi oluşumuzu, kozmosun yaşam üzerindeki rolünü, genleri, vs. gibi), aklımızı, mantığımızı ve dahasını da koymak mecburiyeti vardır. Hattâ  Mutlak Tek İrade'yi de.. Bu konuda söyleyebileceğim bu kadar. Görülen o ki The Secret filmi hangi tür bilinç dalgalarından kaynaklandıysa, bilim adamları da aynı tür dalgaların
etkisinde kalıyor. Belki de insan kendini ilahlaştıracak bir yol arıyor, bunun başka açıklaması yok..

(*Yeni Not: Kendini, Rabbini, evrende yürüyen ilahi düzeni ve hiyerarşiyi bilenlere değil sözümüz. Her ortaya atılan teoriye, üzerinde sistemli ve derinlikli düşünmeden, iman ettiği ilkelerle ne ölçüde uyuşup uyuşmadığını sorgulamadan, tıpkı The Secret kitabındaki teze yaptıkları gibi balıklama (sazan gibi) atlayan tasavvuf heveslilerine sözümüz.. Allah aşkına kendinize gelin dostlar! Her söylenene İslam ve tasavvuf adına sahip çıkmadan önce, inandığınız değerlerle örtüşüp örtüşmediğine bir bakın hele... Bendeniz bu teorinin bugünkü kabul edildiği biçimde doğru olmadığına kesin kanaat sahibiyim. Neden biliyor musunuz? Çünkü amentü ilkelerine imanım tam! Eğer Allah sonsuz yaratma gücüne sahip olup, yaratışında tekrar yoksa, kader gibi bir olgu olup, her bir varlık mana terkibi-bileşimi doğrultusunda bir hayat yaşıyorsa, aynı anda farklı evrenlerde farklı yaşamları yaşıyor olamaz. Evet, paralel evrenler vardır, ama birbirinin devamı olan bir nedensellik ilkesi şeklinde ve o evrenlerde siz yoksunuz, siz zaten bu evrende bile yoksunuz ya, o da başka mesele.. Ayrıca, teori demek, ispatlanmamış demektir. İspat edilmemiş bir teorinin peşine düşüp, imandan çıktığınızı göremiyor musunuz? Sakın bu inkarın başınıza açacağı işi hafife almayın. Ya bu teori ispatlanmadan bir trafik kazası veya başka bir afetle boyut değiştirdiniz ve siz gittikten sonra bu teorinin zayıf olduğu kanaatine varıldı ve vazgeçildi, o zaman ne olacak? Ne yapacaksınız o zaman ey akıl sahipleri?!!.. (Örneğin bu teorinin sahibi Stephen Hawking, dünyamızın bizim dışımızda çok daha gelişmiş varlıkların bir bilgisayar oyunu olabileceğini de söylemiştir, ama sonradan bu teorisinden vazgeçmiştir. Ya bu yenisinden de vazgeçerse?)Rahmetli annem derdi ki; "Her 'T...' diyene takılıp, 'S...' diyene sokulmayın, aklınızı kullanın!".. Atalarımız da "Kılavuzu karga olanın, burnu ....'tan kurtulmaz" demişler.. Gerçek akıl sahipleri bilimsellik, modernleşme veya çağdaşlaşma çabası içinde kendini ve hatta neredeyse aklını kaybetmez. Gerçekliği ispat edilmemiş, kuvvetli ve çürütülemez deliller getiremeyen teoriler uğruna imanını da feda etmez. Çağdaş olmak istiyorsa, ispat edilmiş bilimsel gerçeklerle veya ispat edilmemiş dahi olsa, hiç bir şekilde çürütülememiş kuvvetli delilleri olan bilimsel teorilerle yetinir. (Mesela stringler gibi, ki onu ben de kabul etmiştim ve gerek Kur'an'da, gerek hadislerde ve daha pek çok mutasavvıfın açıklamalarında bu tezin doğruluğunu kanıtlayacak deliller vardı. İman ilkeleri ile de ters düşmüyordu!) İman melekesi güzel de, olur olmaz her şeye inanmak gibi fena bir sonuç da getirebiliyor, akıl eşlik etmeyince o imana.. Siz siz olun, bilimin kesin kanıtlarla ispat edip (veya çürütülemez kanıtlarla) ortaya koymadığı uçuk teoriler peşinde sürüklenmeyin, elinizde kalan son şey imanınızken, onu da yitirirsiniz sonra.. Benden söylemesi..!! Bir de bize "ukala" diyorlar, "zorla ukala ediyoruz elin garibini" demiyorlar da.. Tevbe estağfirullah! Susayım diyorum, ama üzülüyorum.. Böyle böyle imandan çıkılacak zamanla diye.. Pek çoğunuz biliyor, The Secret kitabına da bu ülkede ilk itiraz edendim hatırlarsanız. Daha ilk okuduğumda şeytani yanını görmüştüm, bir an bile bu felsefeye itibar etmedim çok şükür. Herkes, ama herkes üzerine atlamıştı bu felsefenin, Müslümanı, Hıristiyanı, Musevisi, Budisti, Ateisti vs.. Ama bugün özellikle aklı başında ve düşünmesini bilen Müslümanlar ve dahası saçma yanlarını görüp, bir bir çark etti.. Bu benim kaderim herhalde.. yani inanılmamak ve ciddiye alınmamak.. Ama kim zarar görüyor acaba bundan?.. Zaman kaybedenler kimler..? Neyse, bu alemin İmam'ı ben miyim de imanınızı korumak benim görevim olsun.. bana da ne oluyorsa.. ?!!)