Efendimiz Hz. Muhammed Aleyhisselâm'ın Son Sözleri

Alemlerin Efendisi, hastalığı ağırlaşıp, şiddetli ağrılarının olduğu gün, Eshabını mescidde toplayıp,

- “Ey Eshabım! Bilmiş olunuz ki, aranızdan ayrılmam yaklaştı. Kimin bende hakkı varsa, benden istesin. Benim yanımda sevgili olan, benden hakkını istesin veya helal etsin ki, Rabbime ve rahmetine bunları ödemiş olarak kavuşayım” buyurdu. 

Sonra evine çekildi. Alemlerin Efendisi, artık son anlarını yaşıyordu, mübarek dudaklarından, 

- “Aman! Aman! Ellerinizdeki kölelerinize iyi davranınız! Onların üzerlerine elbise giydiriniz, karınlarını doyurunuz. Onlara yumuşak konuşunuz. Namaza, namaza devam ediniz. Kadınlarınız ve köleleriniz hakkında Allahu Teâlâ'dan korkunuz!.. Ey Allah’ım! Beni yarlıga! Bana rahmetini ihsan eyle!.. Beni Refik-i âlâ zümresine kavuştur!..” cümleleri döküldü. 

Cebrail aleyhisselam gelince de ona; “Allahu Teâlâ katından üç muradım vardır: Biri; ümmetimin günahkarlarına beni şefaatçı etmesi; ikincisi; dünyada yaptıkları günahlardan dolayı onlara azab etmemesi, üçüncüsü; Perşembe ve Pazartesi günleri ümmetimin amellerinin bana arzedilmesidir.” buyurdu. 

Cebrail aleyhisselam, Allahu Teâlâ'dan, bu üç arzusunun da kabul edildiği haberini verdi. Bunun üzerine Rasûlullah rahatladı. Son nefesinde bile “Namaza! Namaza! Ellerinizdeki kölelerinize...” diye tavsiyede bulunmaktan geri durmamakta idi. Rasûlullah Efendimizin en son sözü “Kadınlarınız ve ellerinizdeki köleleriniz hakkında Allah’tan korkunuz!” buyruğu oldu.

Rebiül’evvel ayının on ikinci Pazartesi günü kuşluk vakti, Hz. Aişe, şifa bulması için dua edince, Rasûlullah; “Hayır! Ben, Allah’tan, Refik-i âlâ zümresine katılmayı Cebrail, Mikail ve İsrafil ile birlikte olmayı dilerim! Ey Allahım! Beni, Refik-i âlâ zümresine kavuştur! Ey Allahım! Bana, rahmetini ihsan et! Beni, Refik-i âlâ zümresine kavuştur!” diyerek duaya devam ediyordu. Sonra, gözü evinin tavanına doğru dikildi ve “Allahım! Beni, Refik-i âlâ zümresine kat!” diye dua etti. Sonra da gözlerini kapadı...